Poems

Saç

Düşmanla işbirliği dediler kadına
Gözleri kimseye bakmıyordu
Görmedi kafsına yaklaşan
                    makası da
Soğuktu çeliğin
o şak şak sesi
Sonra sızan kan
ısıttı kafa derisini

Kadını hep saçindan vururar
en çıpak yanından
Saç hatırlar bir vakit
içine gömülmüş elleri yüzleri
Saç anımsatır şimdi
kendinden vazgeçenleri

Kadın direnir ama saçina
kestirmez onları, tarar boyuna
hayata verili bir söz diye
İçinde hep o çeliğin
şak şak sesi

Yalnız dünya sustuğunda geceleri
Belleğin saati on ikiyi vurduğunda
saçları mesken tutmuş
ellerle yüzler geri gelir
Yüz kere firçalar saçını kadin
döker hepsini parlak tellerin arasından
pul pul dökülenleri hayatından

Zaten hiç başka türlüsünü bilmedi ki...
Biraz da saçini taşımak
demek, yaşamak dedikleri

Share this poem

view comments

Comments (0)

No comments yet - be the first:

Leave a comment