Poems

Mor kırmızı

Habire düşerdim, sanki göremediğim birileri

çelmelerdi ayaklarımı

Çok ağrırdı bacaklarım

hep çürük hep mor

Habire sol elimi keserdim bir de

Suyun altında yanardı kesik yeri

hep kan hep kırmızı

 

Habire yanılırdım en kötüsü

Fazla kıymet, emanet giysi gibi

dururdu güvendiklerimde

‘O ama çok farklı’ dediklerimde

Öğrendim zamanla, bütün farklar aynıdır

 

Ruhum gururundan morarırdı

ve yüzüm kızarırdı utancından

Çocukken battaniyeden çadır

yapardım ya hani sığınmaya

Şimdi çıplaktım insanların ortasında

Çıplak ayna, görür

ve nefret ederlerdi yansımalarından

 

O yüzden geriye kalan sadece

iki tayfı gökkuşağı kaderimin

hep mor hep kırmızı

 

Ne edeyim, söylemek zorundayım

Çok aldatıldım fazla bıçaklandım

hep mosmor hep kankırmızı​

Share this poem

view comments

Comments (0)

No comments yet - be the first:

Leave a comment