Poems

پېښور او کابل دواړه دوه ياران دي

پېښور او کابل دواړه دوه ياران دي
لکه دوې سترګې په يو مخ د جانان دي

ما چې ووژني ځواني او ژوندون راکړي
که د دغه که د هغه ښار خوبان دي

پښتانه په خپلو ټکو کې معنا دي
خوشبويۍ دي په ولاړه کې روان دي

د دنيا د ابادۍ دعوې دروغ دي
چې تر څو د پښتنو کورونه وران دي

زرکې زرکې تورې تورې بلا سترګې
چارچاپېره رانه څومره قاتلان دي

ګوټ پېرونه د مکېشو لوپټې کړئ
تماشې ته ولاړ ستوري د اسمان دي

په بڼو يې اوښکې ستوري ستوري کيږي
ژړېدلي ښاپيري د روهستان دي

د بېلتون په غولي وير دى او ژړا ده
سبا بيا لوبې د زړونو په دامان دي

پېغامونه د خالونو د خوبونو
تصويرونه د ګلونو د باران دي

لا پرې نه دي نرګسى غوټۍ ګل شوي
لولکۍ يې بڼېدلې په ګرېوان دي

د غمجنې نغمې خوږ زړه د کتو دى
چې خوبان يې د خوبونو بنديوان دي

محبت نه دی قدم په قدم اور دى
څه لمبې د انتظار څه د هجران دي

ستا د زلفو د سايې په ارمان پايي
د سايل د ژوند غرمې په بيابان دي

Share this poem

view comments

Comments (0)

No comments yet - be the first:

Leave a comment